Du kan gå vidare med hovudet heva så høgt du berre vil, og tenke akkurat like fine tankar om deg sjølv som du kunne gjort utan denne opplevinga.

Strengt tatt: Ditt valg.

For eigen del prøver eg å gjere meg ferdig med saka, men innser at mi tru på eigne evner som forelder kanskje har tatt varig skade. Ting tyder og på at andre involverte har latt seg påverke av skuldingane.

Eg meiner det er unaturleg å ikkje reagere med protest når ein vert innklaga til barnevernet, ettersom det er vanskeleg å oppfatte det som mistillit og evt. ein trussel. Samtidig vil ein naturleg respons styrke mistankane.

Eg tenker ikkje at du er sjølvsentrert, eg tenker ikkje at du er ein dårleg forelder ut frå det eg kjenner til, eg oppfattar deg som eit reflektert, interessant og klokt menneske, og ville latt deg vere barnevakt for mine ungar anytime, om det var det.

Men eg påpeiker berre at eg ikkje syns barnevernet gjorde noko dramatisk her.

Viss du les sjølve bekymringsmeldinga, meiner eg at den så openbart er basert på fordommar, at barnevernet aldri burde tatt den seriøst.

Eventuelt kunne dei skaffa seg meir kunnskap og på bakgrunn av det konkludert med at det å ha ein forelder som er trans ikkje i seg sjølv er skadeleg for barn.

Eg synes og at det er foruroligande at ein bør skrive om andre enn seg sjølv på bloggen sin for ikkje å verte oppfatta som sjølvsentrert. Grunnen til at eg ikkje skriv om dotter mi her, er at eg ikkje vil dra henne fram i offentlegheita før ho er gamal nok til å avgjere det sjølv. Eg respekterer også at venene og familien min har rett til å vurdere kva dei vil offentleggjere, og skriv ikkje om dei heller.

Dersom barnevernet skal sette i gang utreiing av alle deprimerte eller tidlegare deprimerte foreldre skjønar eg godt at dei har altfor lite ressursar!

Sjølv ei undersøking frå barnevernet kan vere skadeleg for forholdet mellom foreldra, forholdet foreldre-barn og ikkje minst for sjølvkjensla til forelderen. Dersom forelderen allereie er psykisk ustabil, men skjøtter foreldrerolla godt, kan barnevernet vere dei som endrar dette i negativ retning. Og det verkar det ikkje som om dei er medvitne om.

Dei får anonym melding om bekymring, og då er dei pålagt å undersøke om det er grunn til bekymring.

Dei bruker maksimal behandlingstid fordi dei ikkje har fått ei melding som er særleg urovekkande på nokon måte, og dei har mange andre saker der barn har det ille som dei må prioritere.

Når du kjem opp, blir det bestemt at dei vil undersøke saka, kanskje ut frå at du har vore deprimert, kva veit eg. Det er det bv opplyser til deg.

For å vere litt formell: Depresjonar hos omsorgspersonar kan vere skadeleg for omsorgspersonen sin evne til å gi tilstrekkeleg omsorg, mellom anna emosjonell kontakt som er avgjerande for at born skal det bra hos omsorgsperson.
Depresjon er noko som kjem og går hos ein del folk, tilbakevendande depresjon er ikkje uvanleg.

Bv sine folk bør vere kjent med dette. Og det er bra at dei velger å ta deg inn til ein ekstra samtale eit halvt år etter.

Det er sjølvsagt bra for både deg og barnet at du har ressursar, og det er bra at du vil samarbeide og gi informasjon.
Men bv skal og bør vere interessert i å følge barn, trass i at dei har mange flotte “karaktervitner”, ein enkelt liten prat for å høyre korleis det går etter eit halvt år er ikkje verken mistenkeleggjering eller slemt gjort mot deg. Det viser at bv gjer jobben sin.

Dei velger å følge deg med nokre sjeldne møter.
Dei set ikkje inn tiltak eller “hjelper deg” på måtar du ikkje treng. Dei berre følger litt med, og ved første oppfølging viser det seg vel å gå så bra at dei ikkje ser grunn til å følge med deg.

Anonym melding er, som Sigrun seier, naudsynt for at bv i det heile skal få vite om born som har det vondt.

At nokre born som ikkje har det vondt, og nokre foreldre som har god omsorgsevne, også blir gjenstand for slike meldingar er ikkje dramatisk.
Det er som at brannvernet kjem på døra, og så viser det seg at det ikkje brenn.
Bra for alle, takk for i dag, og så går dei heim.

Det er noko fritt over å velge å leve utanpå slik man er inne i seg, noko fritt i å skrive fysisk lyrikk, og noko fritt ved heile deg som gjer at ein fri kar passar fint no. Framandkar er du ikkje meir.